Paramos aquí, no río Fragoso, para advertirche do perigo : ¡anda solto o vákner! E non é desta besta da única da que debes ter medo: apura o paso porque a Santa Compaña sae cada noite.

Volver ao mapa

O monte é sustento de vida, pero tamén é morte. Pode ser un lugar escuro, lúgubre, no que a vexetación non che deixa ver, onde as bestas ruxen, o vento zoa e ti queres escapar pero non podes, porque o medo tenche paralizado.

O vákner é unha figura mítica descrita polo bispo armenio Mártis de Arzendján, nun relato sobre a súa peregrinación a Fisterra entre 1489 e 1496: “Recibín a bendición de Santiago e cheguei ao extremo do mundo, na praia da Santa Virxe, a un edificio construído pola propia man do apóstolo San Pablo e que chaman Santa María de Finisterre. Atopamos ao Vákner, animal salvaxe grande e moi perigoso. ¿Como vos salváchedes cando compañías de 20 persoas non pode pasar?”.

Atemorizaba aos peregrinos entre os montes do Xallas e a costa fisterrá. Os investigadores din que probablemente fora un can de gran tamaño con brotes de rabia, pero quen sabe…era unha besta feroz, astuto, rápido e cunha forza e agresividade desmedidas. Noutras culturas atlánticas documéntanse figuras semellantes; de feito, o nome pode ter raíz indoeuropea, pois “wagh” significa berrar ou retumbar; en latín “vagio” significa xemer ou choromiquear; en danés “vakker” significa alerta, e en nórdico “varg” significa lobo (vídeo).

O lobishome, un home que se transforma en lobo coa lúa chea a causa dunha maldición ou de xeito voluntario segundo as lendas, é outra das figuras máis populares do noso imaxinario. Pero sen dúbida, a máis estendida e a que causa maior temor é a Santa Compaña. Trátase dun grupo de almas en pena vestidas con túnicas negras e capuchas, que vagan polas noites. Non podes velos, pero están aí. Escoitas os cánticos e os rezos, hai unha densa néboa, o vento zoa e ule a cera…unha campanilla soa… O grupo está encabezado por unha persoa viva que leva nas mans unha cruz e un caldeiro con auga bendita. Esa persoa morrerá ao pouco tempo, a non ser que lle pase a cruz e o caldeiro a outra persoa coa que se atope mentres vaga. Ao día seguinte, non lembra nada, pero hai algo que o consume por dentro e cada día está máis delgado, pálido e cansado, ata morrer.

Se te atopas con ela, ¡fuxe!, ¡sae correndo! E se non che da tempo, debuxa un círculo no chan, tómbate dentro del boca abaixo e comeza a rezar…..¡deixa que pasen, non os mires!. ¿Hai un cruceiro preto? Corre ata el e sube aos chanzos; é lugar sagrado, de aí non che poden levar. Iso si, se hoxe é San Xoán (23 de xuño) ou Día de Defuntos (1 de novembro)….as probabilidades de que saias disto son moi moi moi baixas…

7. Olveiroa
Subir
9.Ozón

Iniciativa promovida polo programa “O teu Xacobeo” da Xunta de Galicia